Alternative Mind

Επιστολή του Πάνου Κατσιμίχα έτσι όπως τη δημοσίευσε το ‘7′ της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Η επιστολή απευθύνεται στον Μιχάλη Χατζηγιάννη με τον οποίο τα έχει πάρει ο Π. Κατσιμίχας διότι βγήκε και δήλωσε ότι ‘η αντιπροσωπεία του εντέχνου’ έκλεισε! Και ιδού η απάντηση: 

Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δύο – τρεις επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα για όλα τα νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν. Και τι δεν είπε το παιδί: “Δεν έχω ανάγκη κανέναν”, δεν με βοήθησε κανείς, “τα κάνω όλα μόνος μου”, “δε με ενδιαφέρει τίποτα” κλπ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου δημοσιογράφου περί “ανυπόταχτων οπαδών του εντέχνου” που απέρριψαν το Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με τη βαριά θανατική του καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου “έντεχνου τραγουδιού” και συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της “σκεπτόμενης ποπ”. Καινούργιο είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη. Επειδή όλο αυτό το “κόλπο” είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω: Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τι πράγματα μιλάς ακριβώς; Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει τα καλοκαιρινά γήπεδα και θέατρα; Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιων πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις τον κούκλο και θησαυρίζεις; Θα σου το πω εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στιλ σου, αλλά κι αυτοί που εκτρέφονται μαζικά στα ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι έτοιμοι να βγουν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων: Οι “έντεχνοι” και το “έντεχνο” που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις, αυτοί οι ίδιοι είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και είκοσι τόσα χρόνια το ελληνικό τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού, αν αυτά σου λένε κάτι. Σε τι σε πείραξε εσένα άραγε το “έντεχνο” (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι αγράμματοι); Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς “μαγαζί” και “αντιπροσωπεία”; Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις; Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι, θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγμα για πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει να σκέφτεσαι πριν να μιλήσεις. Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πριν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι 17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ’ εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε μ’ ένα δίσκο demo και παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη από κανέναν και ότι τα ξέρεις όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία “έντεχνο τραγούδι” γιατί το παρέλαβες στα Αρίων, αφού η “αντιπροσωπεία έκλεισε”; Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;Άκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω: Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνή σου τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα. Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της; Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει κανένας αέρας και το γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. “Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγματα”. Μάθε να σέβεσαι την πνευματική ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησέ με ελεύθερα ή κάτσε και σκέψου.”

Πάνος Κατσιμίχας “

“Hurt”

I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that’s real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything

[Chorus:]
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
Upon my liar’s chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here

[Chorus:]
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way

Sometimes I dream about reality
Sometimes I feel so gone
Sometimes I dream about a wild wild world
Sometimes I feel so lonesome

Hey Bobby Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It’s an emergency

Tonight I dream about fraternity
TONIGHT I say: one day!
One day my dreams will be reality
Like Bobby said to me

Hey Bobby Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It’s an emergency

Hey Bobby Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It’s an emergency…

Tonight I watch through my window
And I can’t see no lights
Tonight I watch through my window
And I can’t see no rights

Help me escape this feeling of insecurity,
I need you so much but I don’t think you really need me,
But if we all stand up in the name of love
And state the case of what we’re dreamin of
I’ve got to say I only dream of you
But like a thief in the night
You took away the love that I knew

Relight my fire
Your love is my only desire
Relight my fire
Cuz I need your love

Turn back the time till the days when our love was new, do you remember
No matter what was happenin I was there with you, aha
But if we all stand up for what we believe
And maybe live within our possibilities
The world would be wild for the dream
So baby don’t turn away
Listen to what I gotta say

Relight my fire
Your love is my only desire
Relight my fire
Cuz I need your love

Relight my fire
Your love is my only desire
Relight my fire
Cuz I need your love

FEMALE VOICE:
Yeah, you gotta be strong enough to walk on through the night (yeah)
There’s a new day on the other side(yeah)
You gotta have hope in your soul
Just keep on walkin
Just keep on walkin

TOGETHER:
Strong enough to walk on through the night
There’s a new day on the other side
Cos I got hope in my soul
And I’ll keep walking baby
Keep on walking baby

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής,γιατί είμ’ εγώ κιο χτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε,λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.

Είμ’ ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το ‘χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα τ ο τσεκούρι μοναχά στο χέρι σταν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,και μ’ ένα
Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
 Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 1897

(Originally recorded by Bob Seger and the Silver Bullet Band)

On a long and lonesome highway east of Omaha
You can listen to the engine’s moanin’ out his one note song
You can think about the woman or the girl you knew the night before
But your thoughts will soon be wandering the way they always do
When you’re ridin’ sixteen hours and there’s nothin’ much to do
And you don’t feel much like ridin’, you just wish the trip was through

Here I am
On the road again
There I am
Up on the stage
There I go
Playin’ star again
There I go
Turn the page

So you’re walkin’ to this restaurant, a strung out from the road
And you feel the eyes upon you as you’re shakin’ off the cold
You pretend it doesn’t bother you but you just want to explode
Most times you can’t hear them talk, other times you can
All the same old clichities
Is that woman or is it man?
And you always seem outnumbered, you don’t dare make a stand, make your stand

Here I am
On the road again
There I am
Up on the stage
Here I go
Playin’ star again
There I go
Turn the page

Out there in the spotlight you’re a million miles away
Every younce of energy you try to give away
As the sweat pours out your body like the music that you play
Later in the evening as you lie awake in bed
With the echoes of the amplifiers ringin’ in your head
You smoke the day’s last cigarette, rememberin’ what she said, what she said

Here I am
On the road again
There I am
Up on the stage
Here I go
Playin’ star again
There I go
Turn the page
There I go
Turn that page
There I go

Turn The Page Metallica