Βενετία…
Δύο ακόμα καλές ταινίες την πέμπτη μέρα του 64ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βενετίας: «Το όνειρο της Κασσάνδρας» του Γούντι Αλεν, ταινία με σκοτεινή ατμόσφαιρα, εντελώς διαφορετική από τις κωμωδίες του σκηνοθέτη, και το ελεγειακό γουέστερν «Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ» του Αντριου Ντόμινικ, στο διαγωνιστικό τμήμα και με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ.

Η ταινία του Γούντι Αλεν, που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού, επικεντρώνεται στην ιστορία δύο αδελφών (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Κόλιν Φάρελ), που έχουν οικονομικά προβλήματα επειδή ο ένας χάνει 90.000 λίρες στο πόκερ και αν δεν ξοφλήσει έγκαιρα το χρέος κινδυνεύει να δολοφονηθεί από τη μαφία. Τα αδέλφια δέχονται, ύστερα από πίεση του πλούσιου θείου τους, που κινδυνεύει να κλειστεί στη φυλακή για τις δικές του βρόμικες επιχειρήσεις, να δολοφονήσουν έναν συνεργάτη του, ο οποίος ετοιμάζεται να καταθέσει εναντίον του.

Η ταινία καταγράφει τις αντιδράσεις των δύο αδελφών στο έγκλημα, από τη μια την αδιαφορία τού ενός που εκμεταλλεύεται την υπόθεση για να βάλει μπροστά μια δική του επιχείρηση και να μπορέσει να επισημοποιήσει τη σχέση του με μια γυναίκα από άλλη τάξη, καιο κι από την άλλη τις τύψεις και τις ενοχές του άλλου αδελφού, που θα οδηγήσουν σε απρόσμενες λύσεις.

Ο Αλεν καταγράφει με οξυδέρκεια αλλά και λεπτότητα τις διάφορες καταστάσεις, τοποθετώντας τα πρόσωπά του σ’ ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον (φέρνοντας στο νου την ταινία του Match Point), σχολιάζοντας έμμεσα τον τρόπο λειτουργίας ενός κοινωνικού συστήματος, όπου το άτομο δεν είναι παρά θύμα. Έξοχες οι ερμηνείες.

Ο Μπραντ Πιτ ως Τζέσε Τζέιμς

Η ιστορία του Τζέσε Τζέιμς και της δολοφονίας του από ένα πρώην μέλος της συμμορίας του, τον δειλό Μπομπ Φορντ είναι γνωστή από άλλα, παλιότερα γουέστερν.

Στη δική του εκδοχή, ο Αντριου Ντόμινικ αποφεύγει τη δράση για να καταπιαστεί με την ψυχολογική πλευρά των δύο βασικών πρωταγωνιστών του, τον Τζέσε (Μπραντ Κιντ) και τον Φορντ (Κέισι Αφλεκ). Η ταινία του έχει ωραία φωτογραφία κι έναν εσκεμμένα αργό ρυθμό (διαρκεί δυόμισι ώρες), ενώ το στιλ στις ερμηνείες της θυμίζει το Actors’ Studio.

Παρά την παρουσία του Μπραντ Πιτ, η ταινία δεν δείχνει να γυρίστηκε για το μεγάλο ενώ η μεγάλη διάρκειά της παραμένει προβληματική.

Advertisements