Ενα μικρό ιδιαίτερο κομμάτι απο την συνέντευξη… όποιος το κατανοήσει πραγματικα καλός, οι υπόλοιποι  δεν σας αξίζει να το διαβάσετε.Απλά προσπεράστε το και πάτε σε άλλο blog!…keep going Antonio!

Αντώνης Κανάκης” μια συνέντευξη που με είχε ξαφνιάσει ευχάριστα αφού ήταν ίσως η πιο ουσιαστική συνέντευξη που μου έχουν κάνει ποτέ και που την έδωσα στη δημοσιογράφο Κατερίνα Μανδενάκη για το περιοδικό “elle” με αφορμή ένα άρθρο που είχα γράψει μετά τη προβολή της ταινίας “v for vendetta”.”

ΤΙ πραγματικά αισθανθήκατε όταν είδατε την ταινία V for Vedetta; Βρήκατε λύτρωση μέσα στην ανατροπή; Βρήκατε ρομαντική την πρόταση μιας επανάστασης που είχε συγκεκριμένους στόχους ; Γιατί θα έλεγε κανείς ότι μέρος της ασφυξίας μας αποτελεί και το γεγονός ότι δεν μπορούμε να δούμε τα χέρια που μας σφίγγουν το λαιμό…

Λύτρωση βρίσκουμε πάντα μέσα από την ανατροπή, ιδίως αν είναι και εύστοχη. Αλλά ακόμη και άστοχη να είναι, η ανατροπή αποτελεί προϋπόθεση υγείας για κάθε ελεύθερη κοινωνία. Από την ταινία έφυγα κυρίως εμπνευσμένος και θυμωμένος. Ένιωσα μια ευφορία που ανατινάξαμε το «κτίριο» έστω και κινηματογραφικά, ένιωσα θυμωμένος που δεν το έχουμε ανατινάξει ακόμη  πραγματικά και αποφασισμένος να συμμετέχω με οποιοδήποτε τρόπο μπορώ στην μελλοντική του ανατίναξη. Μου αρέσουν οι επαναστάσεις με συγκεκριμένους στόχους, τις βρίσκω και ρομαντικές και πραγματικές. Ακόμη περισσότερο μου αρέσουν οι προσωπικές επαναστάσεις. Πιστεύω στο: «αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, άλλαξε τον εαυτό σου». Όσο για τα χέρια που σφίγγουν τον λαιμό μας, δεν μπορούμε να τα δούμε, γιατί ο ιδιοκτήτης τους φρόντισε επιμελώς, πριν μας αρπάξει τον λαιμό να μας κλείσει με ένα μαντήλι τα μάτια. Με τις προσωπικές μας επαναστάσεις θα καταφέρουμε να αφαιρέσουμε το μαντήλι αυτό και με την ομαδική επανάσταση θα του φωνάξουμε: «κάτω τα χέρια απο τον λαιμό μας ρε κουφάλα».

Τόσο εσείς όσο και προφανώς πολλοί άλλοι βαρεθήκατε τα ψέματα και την άνευ όρων παράδοση της κοινωνίας μας στους μηχανισμούς χειραγώγησης και ελέγχου.  Γιατί πιστεύετε συνέβη αυτό; Γιατί άραγε ακόμα και οι φοιτητές, το πιο ζωντανό και φρέσκο κομμάτι μιας κοινωνίας, αντί να “τους πάρουν με τις πέτρες τους χειροκροτούν”; Τι χάσαμε στην πορεία;

Αυτό που χάσαμε είναι η ελευθερία μας. Συγκεκριμένα την ανταλλάξαμε με ένα βόλεμα βασισμένο στα υλικά αγαθά, το οποίο κάθε άλλο παρά δωρεάν μας προσφέρθηκε. Ειδικά στην χώρα μας και εξαιτίας του τεράστιου ελλείμματος ουσιαστικής παιδείας που υπάρχει, σε συνδυασμό με τα Μ.Μ.Ε. που δυστυχώς λειτουργούν ως υποκατάστατο αυτής, αφού παράγουν ανενόχλητα την δική τους παιδεία, η παραπάνω ανταλλαγή εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία και σε ένα τεράστιο κομμάτι της νεολαίας, το οποίο έχει ευνουχιστεί πλήρως. Αποτέλεσμα δε της ανταλλαγής αυτής, σε γενικότερο επίπεδο, είναι το να σπαταλιούνται ζωές ολόκληρες στην αναζήτηση μιας ευτυχίας που μας υποσχέθηκαν, η οποία όμως δεν έρχεται ποτέ, αφού την ψάχνουμε σε όλα τα λάθος άψυχα πράγματα που μας έχουν υποδείξει.

Όπως παρατηρείτε στο άρθρο σας “Βεντέτα” «στις κοινωνίες σήμερα δεν παράγονται ελεύθεροι, σκεπτόμενοι πολίτες αλλά φοβισμένοι, ελεγχόμενοι καταναλωτές». Πράγματι. Ωστόσο πόσο περίεργο είναι να υπάρχουν φοβισμένοι, ελεγχόμενοι άνθρωποι τη στιγμή που σήμερα περισσότερο από ποτέ έχουμε όλοι τόσο ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία και τη γνώση; 

Πρώτον, το ότι έχουμε πρόσβαση στη πληροφορία και στην γνώση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνουμε και χρήση αυτής της πρόσβασης. Δεύτερον, και χρήση να γίνεται, δεν σημαίνει ότι γίνεται σωστή χρήση. Τρίτον, η πρόσβαση πολλές φορές είναι πλασματικά ελεύθερη, αφού η πληροφορία και η γνώση που προσφέρεται, ειναι σε προσεκτικά επιλεγμένες περιπτώσεις, απόλυτα ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη. Τέταρτον, περισσότερο απο την πληροφορία και την γνώση, θεωρώ πως έχουμε ανάγκη απο καλλιέργεια και εγκεφαλική απελευθέρωση. Άσε που δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως η πολλή πληροφορία και η πολλή γνώση βοηθούν στην αναζήτηση της ευτυχίας. «Ό,τι ξέρεις ειναι λάθος και ό,τι δεν ξέρεις δεν το χρειάζεσαι ακόμη».

 Ο Μέριλιν Μάνσον είχε πει σε ένα ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ ότι οι άνθρωποι που φοβούνται καταναλώνουν περισσότερο και πολύ πιο εύκολα. Σε κάθε περίπτωση η οποιαδήποτε προσπάθεια χειραγώγησης του κόσμου έχει στόχο την ενίσχυση μιας “ξερής” εξουσίας για την εξουσία ή τον έλεγχο της κατανάλωσης και άρα του χρήματος;

Ο έλεγχος της κατανάλωσης είναι κλασική περίπτωση «με έναν σμπάρο δυο τρυγώνια». Με την κατανάλωση και το χρήμα ελέγχεις και κρατάς τα στρατιωτάκια φρόνιμα και απασχολημένα, γιατί αν σταματήσουν να καταναλώνουν μπορεί και να αρχίσουν να σκέφτονται και αν αρχίσουν να σκέφτονται, ποιος ξέρει τι μπορεί να συμβεί μετά… Ο έλεγχος βέβαια της κατανάλωσης και κατά συνέπεια του χρήματος, δεν είναι ξεχωριστά απο την εξουσία πράγματα. Αντιθέτως την εξυπηρετούν και αποτελούν προϋπόθεση για την ύπαρξη και συντηρησή της. Πάντως όποιον στόχο και να έχει η χειραγώγηση του κόσμου, είναι ένας «δυστυχισμένος στόχος». Για τις συνέπειες αυτού του «δυστυχισμένου στόχου», λέει επίσης πολύ ωραία πράγματα ο φίλος μας ο Μέριλιν, όχι στο ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ, αλλά στα τραγούδια του.  

 Εφόσον σχεδόν τα πάντα δημιουργούνται για να πουληθούν -αυτοκίνητα, μπλουζάκια, δίσκοι, παπούτσια, πληροφορίες, ακόμα και η εκπομπή την οποία κάνετε εσείς- δεν είναι σχεδόν βέβαιο ότι πάντα θα υπάρχει μια αόρατη δομή για να υποστηρίζει το σύστημα της προσφοράς και της ζήτησης; Και μαζί με αυτό και τις συνέπειες, από τη γελοία τηλεόραση μέχρι ανίκανους πολιτικούς;

Δεν θα έπρεπε τα πάντα να δημιουργούνται για να πουληθούν, θα έπρεπε κάποια πράγματα να δημιουργούνται και να διατίθενται απλώς. Απο την άλλη, δεν έχω πρόβλημα με την πρόσφορα και την ζήτηση, πιστεύω αντιθέτως πως πρόκειται για έναν από τους πιο φυσικούς κανόνες του κοινωνικού μας συστήματος και νομίζω πως δεν ευθύνεται για τις συνέπειες τις οποίες αναφέρετε στην ερώτησή σας. Η προσφορά και η ζήτηση δεν είναι το πρόβλημα, η επιτήδεια και άπληστη διαχείριση του συστήματος της προσφοράς και ζήτησης είναι το πρόβλημα και ευθύνεται για τις αρνητικές αυτές συνέπειες. 

Advertisements