Βεντέτα 16-4-2006 Αντώνης Κανάκης

Για το σημερινό μου γραπτό, υποκινητής είναι ο «V». Ο ήρωας «τρομοκράτης» της ταινίας “V for Vendetta” και του αντίστοιχου κόμικ. Το ωστικό κύμα της ταινίας αυτής με χτύπησε τόσο δυνατά, όσο και το κτήριο του Αγγλικού κοινοβουλίου στο τέλος της! Μια πολιτική, κοινωνική, ανθρώπινη, σατυρική, ποιητική, ανατρεπτική, επαναστατική ταινία, όπως και το αριστουργηματικό κόμικ, που θα συγκλονίσει όλους εσάς που δεν αντέχετε άλλο αυτήν την απόλυτη, άνευ όρων παράδοση, της κοινωνίας μας, στους μηχανισμούς χειραγώγησης και ελέγχου του τρόπου σκέψης και τρόπου ζωής όλων μας. Που δεν αντέχετε άλλο τα ψέματα, τα οποία γίνονται όλο και πιο ξεδιάντροπα, προσβάλλοντας όλο και περισσότερο τη νοημοσύνη μας. Που ακόμα κι όταν δεν τα πιστεύουμε, αναρωτιόμαστε με τι μας έχουν ναρκώσει και δεν αντιδρούμε σε αυτά. Το κυρίως ναρκωτικό, δεν είναι άλλο από τον φόβο, με bonus-έπαθλο ναρκωτικό τον καταναλωτισμό. Στις κοινωνίες του σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δεν «παράγονται» ελεύθεροι, σκεπτόμενοι πολίτες, αλλά φοβισμένοι, ελεγχόμενοι καταναλωτές. Υπάρχουν όμως πολλοί άνθρωποι ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟ!!! Η ύπαρξή τους είναι η μοναδική ελπίδα. Τα σχέδια του συστήματος δεν έχουν εφαρμοστεί πλήρως και με απόλυτη επιτυχία. Όσο τραγικό κι αν είναι το ότι δεν αντιδρούμε στα ψέματα που μας λένε, τόσο ελπιδοφόρο είναι το ότι είμαστε ακόμα ικανοί και αναγνωρίζουμε τα ψέματα αυτά ως ψέματα. Αν όμως δε συμβεί κάτι ανατρεπτικό και μάλιστα γρήγορα, στο άμεσο μέλλον θα χάσουμε κι αυτή την ικανότητα. Όχι απλά δεν θα αντιδρούμε, αλλά ούτε που θα περνάει από το μυαλό μας το να αντιδράσουμε, αφού δε θα μπορούμε καν να διακρίνουμε το γιατί πρέπει να αντιδράσουμε. Και αυτή θα είναι η ολοκληρωτική επιτυχία και εδραίωση του συστήματος. Βέβαια, ακόμα και τότε θα υπάρχει το ένστικτο, που θα ειδοποιεί τους ανθρώπους ότι κάτι δεν πάει καλά, που θα τους ξυπνάει άτακτα και απροειδοποίητα από το λήθαργο, έστω για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου, κατά τη διάρκεια των οποίων, θα αισθάνονται τη δυστυχία που θα βιώνουν. Δυστυχία, η οποία, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, βρίσκεται ήδη παντού, παρά την πληθώρα υλικών «αγαθών», που κάθε άλλο παρά αγαθά είναι  και αγαθές προθέσεις έχουν.

Το σύστημα βέβαια, δεν είναι κάποιο εξωγήινο απρόσωπο τέρας. Είναι γήινο ανθρώπινο δημιούργημα. Ουσιαστικά πρόκειται για την αρνητική, γεμάτη ανασφάλειες, ενοχές και κυρίως πάθη, πλευρά της ανθρώπινης φύσης που επιβάλλεται στη θετική. Είναι η παγκοσμιοποίηση, που καμιά  σχέση δεν έχει με την παγκοσμιοποίηση του John Lennon και που έχει βαλθεί να πετύχει «κομψά» και «έξυπνα», το ίδιο όμως απάνθρωπα, ό,τι ο ερασιτέχνης Χίτλερ, βιαστικά και άτσαλα δεν πέτυχε.

Απόλυτο έπαθλο για τους δημιουργούς και εκτελεστές όλου αυτού του συστήματος, το ίδιο το κίνητρο: η εξουσία!

Οι τακτικές τους δε, οι οποίες στις μέρες μας εφαρμόζονται κυρίως μέσω των Μ.Μ.Ε., δημιουργούν ανάλογη παιδεία, συνειδήσεις, συνήθειες, νοοτροπίες, στόχους και ιδανικά. Δεν είναι τυχαίο που καθημερινά πνιγόμαστε στην εγωπάθειά μας, δεν είναι τυχαίο το ότι η ύπαρξή μας αποκτά σημασία μόνο όταν ασκούμε εξουσία στους άλλους, δεν είναι τυχαίο πως έχουμε πάψει να υπηρετούμε μεγαλύτερα από μας και την τσέπη μας «πράγματα», δεν είναι τυχαίο πως γινόμαστε όλο και πιο δυστυχισμένοι. Έτσι μας έκαναν ή καλύτερα μας κατάντησαν.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να βρίσκονται μέσα μας, αλλά δεν είναι τα μοναδικά! Όταν καλλιεργούνται και φροντίζονται μόνο τα αρνητικά, είναι φυσικό πως κάποτε θα επικρατήσουν των θετικών και ίσως τα εξαφανίσουν.

Έχω καιρό να γράψω. Παρά την πληθώρα των θεμάτων επικαιρότητας, πολλές φορές δε βρίσκω την όρεξη να ασχοληθώ με όλα αυτά με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο με τον σατιρικό λόγο. Και αυτό γιατί τα ΒΑΡΕΘΗΚΑ και τους ΒΑΡΕΘΗΚΑ. Δεν αντέχω άλλο την υποκρισία τους, τα ψέματά τους, την αλαζονεία τους, την εξουσιομανία τους, τη μετριότητά τους, τη ματαιοδοξία τους.

Τι να γράψω; Να γράψω για τη Eurovision; Για τα Αρίων; Για τον Μπερλουσκόνι; Για τον Βουλγαράκη; Για τις νεολαίες των κομμάτων που αντί να τους πάρουν με τις πέτρες, τους χειροκροτούν; Για όλους αυτούς που μια σκοτώνονται και μια χαριεντίζονται στις τηλεοράσεις, ασχολούμενοι συνέχεια και αποκλειστικά με τους εαυτούς τους, πιστεύοντας πως και ο κόσμος πρέπει να ασχολείται μαζί τους; Για τον κόσμο που δυστυχώς, τελικά ασχολείται μαζί τους; Για την ΑGB; Για τους δημοσιοσχετίστες, κατευθυνόμενους δημοσιογράφους; Για τους αδιάφορους γιατρούς; Για τους πουλημένους δικαστές και δικηγόρους; Για τους κακοποιούς αστυνομικούς; Για τους ψεύτες-ανίκανους-δειλούς πολιτικούς; Για κάποιους υποτιθέμενους πολέμιους του συστήματος, που είναι χειρότεροι κι από το ίδιο το σύστημα; Για τους παπάδες-εκμεταλλευτές του θρησκευτικού αισθήματος; Για τους απάνθρωπους τεχνοκράτες; Για τους ανεγκέφαλους μπλα-μπλάδες των τηλεοράσεων; Για τους ξεπουλημένους ιδεαλιστές, που πουλήσαν τις ιδέες τους για ένα ξεροκόματο γκλαμουριάς και αποδοχής; ΒΑΡΕΘΗΚΑ να λέω και να γράφω. Νιώθω έντονα την ανάγκη να γίνει κάτι… να κάνουμε κάτι…

Για να δούμε, θα καταφέρει κάποιος από εμάς να κάνει κάτι, να εμπνεύσει τον κόσμο… Γιατί «ο κόσμος δε χρειάζεται ένα ακόμα κτίριο, χρειάζεται μια ΙΔΕΑ».

Έως τότε, δείτε την ταινία, πιστέψτε στο φαινομενικά ουτοπικό, αισιόδοξο φινάλε της, πιστέψτε πως μια μέρα μπορεί, όχι μόνο να βρεθούμε ενωμένοι μπροστά από το εκάστοτε συμβολικό κοινοβούλιο, αλλά να βρούμε και το θάρρος να βγάλουμε τις μάσκες μας και να κοιτάξουμε κατάματα και αυτούς και κυρίως τους εαυτούς μας. Ελάτε να ανοίξουμε μια Βεντέτα μαζί τους…

πηγή: http://www.imagine897.gr

ΑρχικήΑντώνης ΚανάκηςΑΡΘΡΑ ( απόψεις…όλοι έχουμε από έναν! ) \Βεντέτα 16-4-2006

Advertisements