Λίγες ώρες πριν από την κάλπη, ο Τζίμης Πανούσης έλυσε τη σιωπή του και μίλησε για όλους και για όλα στο newstime.gr και τον Φ. Χριστοδούλου. Αποφεύγουμε σκοπίμως τον οποιοδήποτε πρόλογο. Μόνο λίγες χρηστικές πληροφορίες: το περιεχόμενο είναι αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους και ιδιαιτέρως ενοχλητικό για τους οπαδούς όλων των κομμάτων. Διαβάστε το, αν το επιθυμείτε, αποκλειστικά με δική σας ευθύνη.Η ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική

Σας ανησυχεί η χαμηλή συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας;
Είναι το τελευταίο μεγάλο πρόβλημα. Μετά την οικονομική κρίση έχουμε πια και κρίση θεσμών. Δεν εκτιμάει ο Ελληνας. Πάει να αλλάξει ένα αρχαιοελληνικό πρότυπο που ήταν αυτός ο χασαπόμορφος, ο μπουχέσας ο λεγόμενος, ο Καραμάν Αλής, όπως τον λέω εγώ. Είναι μια ελληνική φιγούρα, παραδοσιακή ελληνική και πάμε να τον αλλάξουμε με ένα αμερικάνικο στιλάκι που είναι ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, ένας ποδηλάτης, ένας γυμνασμένος που δεν έχει καμία σχέση… Βέβαια, αυτό ίσως είναι μια προοπτική για κάτι χειρότερο. Και όταν γίνουμε κάτι χειρότερο, νομίζω, ότι θα ‘μαστε σε μια καλή θέση. Δηλαδή, αυτή η αλλαγή που θέλει να κάνει ο Γιωργάκης, να μας κάνει Δανία, οι Δανοί θέλουν να γίνουν Ελλάδα, εμείς είμαστε ήδη Δανοί δηλαδή. Είμαστε στο όνειρο των Δανών, αφού είμαστε το όνειρο των Δανών. Εμείς να γίνουμε Δανία; Κοιτάξτε είναι πολύπλοκος…

Ο συλλογισμός;
Ο σχεδιασμός ο πολιτικός, και ο συλλογισμός. Οχι ο δικός μου! Ο σχεδιασμός του Γιωργάκη. Δε φτάνει το μυαλό το δικό μου μέχρι εκεί.

Πιστεύετε ότι η γενιά σας κατέστρεψε την Ελλάδα;
Οχι, νομίζω ότι είμαστε μια από τις καλύτερες γενιές. Εχω αλλάξει άποψη. Πρέπει να πω ότι αλλάζω συνεχώς απόψεις. Δηλαδή, οι απόψεις που θα πούμε τώρα -αν μπορούν να θεωρηθούν απόψεις- εντάξει, ο καθένας θα βγάλει τα συμπεράσματά του. Αλλά αν κάναμε τη συνέντευξη μισή ώρα μετά, θα ήταν εντελώς διαφορετικές. Διότι είμαι καθαρός μαρξιστής, γέννημα θρέμμα. Αλλάζω βάσει των συνθηκών. Και αϊνσταϊνικός βαθιά. Ολα είναι σε σχέση με κάτι άλλο. Εγώ είμαι τώρα αυτός που είμαι, σε σχέση μ’ εσένα που μου παίρνεις συνέντευξη. Αν ήτανε μια μουνάρα εδώ τώρα και μου ’παιρνε συνέντευξη, θα ήμουν εντελώς διαφορετικός.

Είστε σαφής.
Θα ήμουν ένας γκόμενος σαν τον Ρομπέρτο Καβάλι -δεν ξέρω αν τον γνωρίζεις- ένας μόδιστρος Ιταλός.

Οχι προσωπικά.
Ο Ρομπέρτο Καβάλι, η Μαρινέλλα και ο Φλωρινιώτης έχουν ακριβώς την ίδια φάτσα, πάνε στον ίδιο πλαστικό και δε νομίζω ότι το έχει προσέξει κανένας, ούτε κανένα μεσημεριανάδικο –που, συνήθως, δεν τους ξεφεύγουν αυτά. Και είναι μια σημαντική αποκάλυψη. Αυτές οι τρεις φάτσες είναι σα να λέμε οι Τρεις Χάριτες, οι Τρεις Μοίρες. Εχουν το ίδιο παγωμένο χαμόγελο, δεν μπορούνε να γελάσουνε. Δεν μπορούνε να γεράσουνε, συγγνώμη.

Να σας ρωτήσω κάτι, μια και αναφέρεστε σε αυτό το θέμα. Τι εντύπωση σας έδωσε από κοντά η Γιάννα Αγγελοπούλου -το λέω γιατί οι περισσότεροι την έχουμε δει μόνο στην τηλεόραση.
Εγώ την είδα δυο φορές. Την είδα στα εγκαίνια του σταθμού που κάναμε στη Βουκουρεστίου σε ένα μαγαζί, γιατί άκουσα που φώναζε: «Τον Πανούση, τον Πανούση!». Ηθελε τον Πανούση η Γιάννα. Δεν ξέρω τι με ήθελε, μάλλον ως pet δίπλα της στη φωτογραφία. Την είδα εκεί και πρέπει να πω ότι είναι συμπαθητική σαν φυσιογνωμία, σαν κνίτισσα μου φάνηκε, τους συμπαθώ τους κνίτες πάρα πολύ τελευταία με αυτό τον ξεπεσμό. Είδα να έχει κάποιες κνίτικες εξάρσεις αλλά με απογοήτευσε αυτό που είπαμε, η πλαστική. Δεν είναι καθόλου πετυχημένη. Νομίζω ότι αν δεν είχε κάνει τίποτα, θα ήταν καλύτερη.

Θέτω υπόψη σας μια σκέψη. Τα τελευταία 30 χρόνια ζήσαμε σχετικά καλά στην Ελλάδα με τα λεφτά των άλλων, με δάνεια και πακέτα της ΕΕ. Και τώρα, ξαφνικά, μας ζητάνε να κάνουμε κάτι, να κάνουμε πράσινη ανάπτυξη. Το βρίσκετε δίκαιο; Οταν είναι γνωστό πως όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί ήταν ανεβασμένοι στα δέντρα και έτρωγαν βελανίδια.
Ναι. Βέβαια, αντιστράφηκαν οι ρόλοι μετά, εμείς ήμασταν που τρώγαμε τα βελανίδια. Οι άλλοι είχανε θέατρο από το 1300. Εμείς στα 1300 ήμασταν εντελώς ζώα. Και, επίσης, αν διαβάσεις τη «Μαύρη Αθηνά», δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς τους αραπάδες, που ήταν εδώ στην αρχαιότητα και μεγαλούργησαν. Το χρέος μας το έχουμε κάνει ως φυλή, και με το παραπάνω. Είναι μεγάλο ψέμα του εκσυγχρονισμού και του νεοφιλελευθερισμού ότι εμείς δε δουλεύουμε. Γιατί έχω σπουδάσει αυτά τα άχρηστα και μπορώ και κοιτάω τις στατιστικές και τις μετρήσεις με άλλο μάτι.

Του ειδικού;
Ναι, του ειδικού γιατί έχω δουλέψει κιόλας παλιά στη ΝΟΥΝΟΥ, στο γάλα ΝΟΥΝΟΥ. Επρεπε να κάνω μια έρευνα και να βγάλω ότι το ΝΟΥΝΟΥ είναι το καλύτερο γάλα.

Και προέκυψε;
Ναι, ήμουνα υποχρεωμένος, αλλά προέκυψε και απ’ τα πράγματα, από τις γνώσεις μου τις επιστημονικές. Αλλά θέλω να πω ότι οι Ελληνες είναι από τους λαούς που δουλεύουνε πάρα πολύ, είναι μύθος ότι δε δουλεύουνε. Και, επίσης, υπάρχει μια τρομαχτική αλήθεια -μια και πιάσαμε τη στατιστική- και είμαι υποχρεωμένος να το καταθέσω. Μια πολύ εμπεριστατωμένη έρευνα που έγινε από έναν Οργανισμό -δε θυμάμαι τώρα, δεν είμαι πρόχειρος- μια ευρωπαϊκή μεγάλη οργάνωση λέει ότι οι Ελληνες είμαστε μικροτσούτσουνοι. Κατά δηλώσεις των γυναικών. Και είναι και μια  συνταρακτική είδηση ότι οι γυναίκες λένε ότι δεν απατούν τους άνδρες Ελληνες συντρόφους τους, γιατί θα πέσουνε πάλι σε μικροτσούτσουνο. Οπότε, δεν έχει νόημα.

Λέτε σε ένα παλιό τραγούδι σας «τα πρώτα τραγουδάκια με στίχους τολμηρούς, με ’διωξαν από κύκλους αντιστασιακούς». Αυτό το τραύμα το φέρετε ακόμη φαντάζομαι.
Ναι. Ξέρεις τι είναι να βγαίνεις να τραγουδάς χαρούμενος στο πανεπιστήμιο ως φοιτητής, και να τρως δέκα σφαλιάρες και να σε πατάνε έξω και να σε πλακώνουνε; Να σε πλακώνουν οι σύντροφοί σου, υποτίθεται, που ήτανε στην κατάληψη.

Η σχέση με την Αριστερά πώς είναι σήμερα;
Τώρα είναι καλά, έχω γράψει και τραγούδι για την Αλέκα, λέω: «Αλέκα σε γαμώ και σε υποστηρίζω». Η Αλέκα νομίζει ότι είναι υπέρ της αυτό, δεν ξέρω για ποιο λόγο. Δεν το έχει καταλάβει. Πάντως για να επανέλθω στο Συνασπισμό, προτιμώ τους κνίτες -παρόλο που δέρνουνε. Και στο Χημείο μας δείρανε -γιατί εγώ είμαι της γενιάς του Χημείου. Δε μας βγάλανε τα τανκς, μας βγάλανε τα ΚΝΑΤ εμάς από το Χημείο τότε. Αλλά τους εκτιμώ περισσότερο διότι είναι αυτοί που είναι, ρε παιδί μου. Δεν κρύβονται. Ενώ οι συνασπισμένοι έρχονται και σε πλησιάζουνε με καλές διαθέσεις ότι θα σε βοηθήσουμε, και ελεύθερα, και ό,τι πεις κλπ. και στη φέρνουνε με άλλο τρόπο.

Τι θα κάνετε την ημέρα των εκλογών, θα ψηφίσετε; Πώς έχετε οργανώσει την ημέρα σας;
Καταρχάς, να σου πω ότι μου αρέσει πολύ η trash τηλεόραση. Μ’ αρέσει το live, βλέπω συζητήσεις πάρα πολλές. Μπορεί να γίνεται κουρκούτι το κεφάλι μου αλλά τρελαίνομαι. Γουστάρω συζητήσεις (χαμηλόφωνα…)- γι’ αυτό μου αρέσουνε και οι τσόντες που είναι σε φυσικό χρόνο και το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ και τα αθλήματα γενικά. Γι’ αυτό βλέπω αθλητικά, ποδοσφαιρικά, και τσόντες –σεξ-, ό,τι είναι σε φυσικούς χρόνους δηλαδή. Δεν μπορώ το ψεύτικο, το στημένο. Γιατί πάντα η πραγματικότητα ξεπερνάει την τέχνη.  Τώρα… δεν έχω ψηφίσει… Συνήθως ή βάζω τη φωτογραφία μου, ή σκίζω τα ψηφοδέλτια και τα βάζω μέσα, ή άλλες φορές κάθομαι στο παραβάν αρκετές ώρες.

Αυτό δημιουργεί πρόβλημα όμως.
Τελικά το λύσανε, δεν είναι πρόβλημα. Αλλάζουνε απλώς εκλογικό τμήμα, το σφραγίζουν αυτό και πάνε αλλού…

Κι εσείς πώς βγαίνετε αφού το σφραγίσουνε;
Εγώ κάθομαι δυο ώρες μέσα. Δυο-τρεις ώρες.

Είπατε ότι το σφραγίζουνε.
Το σφραγίζουνε, αφού βγω εγώ.

Αα.
Γίνεται ουρά, εγώ προσπαθώ να κωλυσιεργήσω να μη γίνει η εκλογοπανήγυρη. Αλλά τους πάνε σε ένα διπλανό τμήμα και λύνεται το πρόβλημα. Ετσι, απλώς, ταλαιπωρούμαι εγώ.

Μάλιστα, καταλαβαίνω.
Χωρίς λόγο. Αν είχε ένα διάδρομο μέσα, κάτι, να έκανα μια άσκηση…

Οταν ακούτε πράσινη ανάπτυξη, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό;
Η βλακεία. Η βλακεία, η ηλιθιότητα και το τίποτα. Το μηδέν. Πρέπει να σου πω ότι, εκτός από το Συνασπισμό που τον έχω άχτι, μεγαλύτερο άχτι έχω τους Οικολόγους και όλο αυτό τον οικοφασισμό ας πούμε, τους Πράσινους Χμερ τους λεγόμενους, τους οποίους σιχαίνομαι. Κι αυτοί είναι πάρα πολύ επικίνδυνοι, γιατί ως μικροί Θεοί όπως οι συνασπισμένοι -αριστεριτζήδες τους ονομάζω, από το αεριτζήδες-, αυτοί νομίζουν ότι είναι μικροί Θεοί και θα επέμβουνε στο οικοσύστημα. Πέρυσι που δεν έβρεχε λέγανε για καταστροφή από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Τώρα που βρέχει δεν τους ενδιαφέρει, δεν επανέρχεται το θέμα. Δεν μπορώ αυτή την ηλιθιότητα, τη γελοιότητα, ότι μπορούμε εμείς να αλλάξουμε τον πλανήτη επειδή θα έχουμε ένα πλαστικό μπουκάλι και θα το πετάξουμε… Γι’ αυτό έχω κάνει πολλές επαναστατικές πράξεις. Εχω πάει στο Παρίσι με πολύ κόσμο και πέταξα στο δρόμο ένα πλαστικό μπουκάλι με νερό και πάγωσαν, σα να ήμουνα ο μεγαλύτερος τρομοκράτης… Ή σε σταματάει κάποιος την ώρα που τρως μια τσίχλα και πετάς το περιτύλιγμα στην Κηφισίας, ξέρω ’γω, που είναι χιλιάδες αυτοκίνητα και βγάζουν καυσαέρια, και τον πείραξε που πέταξα εγώ και θα λερώσω… Αυτούς τους ανθρώπους τους θεωρώ σιχαμερούς και τους έχει καταλάβει κι ο κόσμος και δε θα μπούνε τώρα στη Βουλή. Ούτε καν, θα πάρουν 1,5%. Ελπίζω να μη μπει και ο Συνασπισμός, αλλά μάλλον, θα διαψευστώ τώρα στις εκλογές.

Μαθαίνω ότι παραθερίζετε στην Αντίπαρο. Πήγε ένας φίλος μου φέτος και μου είπε ότι έχει γίνει μια εναλλακτική Μύκονος. Οτι έχει κυριαρχήσει το lifestyle, το σύγχρονο χαϊλίκι του Ελληνα. Πώς σας φαίνεται εσάς αυτό, φαντάζομαι ότι πήγατε φέτος και το ζήσατε.
Ναι, ναι…

Σας αρέσει αυτό το πράμα, αυτή η ανάπτυξη που υπήρξε τα τελευταία χρόνια; Μας οδήγησε κάπου καλά; Αυτό το «περνάμε καλά», ο Ελληνας ο «ανεβασμένος» πώς σας φαίνεται;
Είναι πώς το βλέπεις. Αυτό το «εναλλακτική Μύκονος» δεν το βρίσκω κακό. Γιατί έχω ξεκινήσει από τη Μύκονο όταν η Παράγκα ήτανε φρικότοπος, όταν στο Paradise ήτανε μόνο φρικιά από όλο τον κόσμο. Πρέπει να σου πω ότι τα φρικιά, όπου πάνε τα φρικιά -το χω πει και σε μια άλλη συνέντευξη τελευταία- επειδή μια σίγουρη επένδυση τώρα με την κρίση είναι το real estate, αν ακολουθήσει το ένστικτο των φρικιών ένας καλός επιχειρηματίας, μπορεί να βγάλει πολλά λεφτά. Δηλαδή, τα φρικιά ξέρουν τα μέρη που στο μέλλον θα γίνουνε χλιδάτα. Ενας φρικότοπος ήταν η Μύκονος. Πολύ σημαντικός. Κυκλοφορούσαν μανδραούλες από τη Δήλο.

Μανδραούλες;
Οι μανδραούλες είναι κάτι σαν Μανδραγόρας -όχι τόσο δηλητηριώδες βέβαια- το οποίο βγαίνει στη Δήλο και το πίνανε εκεί. Είναι σαν LSD επί εκατό ας πούμε. Δηλαδή, γινόταν ένα πράγμα πολύ φαντασμαγορικό. Εχω γνωρίσει απίστευτους τύπους. Εχω πάρει Nikon μηχανή F3 με τίποτα, με εξήντα δραχμές της εποχής. Αλλά για να πούμε και λίγο για την Αντίπαρο, δεν έχει χαλάσει τόσο πολύ όσο το λένε, ήρθε η Μαντόνα, ο Νταλάρας. Δηλαδή, ανεβαίνουμε μια κατηγορία.

Δεν το ήξερα. Παραθερίζετε σε ένα νησί που έχει γεμίσει τζιπ. Πήγε φίλος μου και μετρούσε SUV, ογκώδη οχήματα «Ελεύθερου Χρόνου» στο λιμάνι. Εσείς γιατί αποκαλείτε τον εαυτό σας «Τζιπάκο»;
Γιατί γεννήθηκα με τζιπ. Μου αρέσει το τζιπ πολύ, έχω τζιπ. Είναι στο πλαίσιο αυτού του αντι-οικολογικού μένους που έχω. Γιατί όλο αυτό το οικολογικά ορθό βγάζει και μια μιζέρια. Να κυκλοφορούμε με ποδήλατο, να έχουμε φτηνά αυτοκίνητα, να μη χαλάμε πολλά λεφτά. Τότε τι να ζούμε, να μη ζούμε και καθόλου. Να μη γαμάμε, να μην τρώμε, για να μην επιβαρύνουμε το περιβάλλον. Μ’ αρέσει το τζιπ.

Τι συμβουλές δίνετε στο παιδί σας για να ζήσει στην Ελλάδα, έτσι όπως είναι σήμερα;
Εχω δυο παιδιά τώρα, που έχουν δεκαεννιά χρόνια διαφορά. Εχω μια κορούλα πέντε μηνών, τη Φωτεινή, και πρέπει να σου πω ότι παίρνω συμβουλές και από το γιο μου και -όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο- και από την πιτσιρίκα. Δεν τολμώ καν να σκεφτώ και να αναλύσω τις ευθύνες που έχω. Για την κόρη μου δεν μπορώ να πω, αλλά μπορώ να πω για τις παρέες του γιου μου, ότι είναι μια λαμπερή γενιά. Δηλαδή, όσο απογοητευμένος ήμουν για τη δική σας γενιά, τους σημερινούς τριαντάρηδες-τριανταπεντάρηδες που είχανε κάτσει, ήτανε αμερικανοφοβισμένοι πολύ, τα παιδιά αυτά τα βλέπω πολύ καλύτερα. Βέβαια, χωρίς να είναι όπως θα τα ήθελα εγώ. Δηλαδή , τσακώνομαι με το γιο μου για θέματα τρομοκρατίας. Εγώ είμαι υπέρ της τρομοκρατίας, ο γιος μου έχει κάποιες επιφυλάξεις. Κακώς. Νομίζω θα τον πείσω.  Βλέπω ότι τα παιδιά αυτά έχουν μια καθαρότητα στο μυαλό, δεν κοιτάνε να κερδίσουνε, δεν έχουν αυτό τον κυνισμό. Και βλέπω, για πρώτη φορά, νέα παιδιά να μην ενδιαφέρονται για τη δουλειά. Οτι θα βρω μια δουλειά αύριο, τώρα. Στάσου, θα ζήσει τη ζωή του, φοιτητής είναι, θα γυρίσει από δω, θα πάει από κει, και μετά εντάξει, βλέπουμε. Δηλαδή, αυτό που είχαμε εμείς τότε. Ετρωγε γιαούρτι όποιος έλεγε τι δουλειά θα κάνω, όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο. Ποια δουλειά; Κάτσαμε στο πανεπιστήμιο, θέλαμε δέκα, δεκαπέντε χρόνια να το τελειώσουμε.

Μεταφέρω ένα αίτημα από το κοινό σας. Μας λείπουν πολύ, τα πολύ προσωπικά σας τραγούδια, τα πολύ τρυφερά, εννοώ πάντα με τον δικό σας τρόπο. Και αναρωτιόμαστε γιατί δεν γράφετε πια τέτοια τραγούδια.
Γράφω. Αλλά κοίταξε. Αυτό το πράγμα δεν το διαλέγεις εσύ, σε διαλέγει. Ο,τιδήποτε  πρόβλημα έχω, ο,τιδήποτε σκέφτομαι, αυτά που λέμε τώρα εδώ θα κάτσω με την κιθάρα μετά και θα τα κάνω ένα τραγουδάκι. Το θέμα είναι ότι έχει ξεφτιλιστεί τόσο πολύ η δουλειά μας -είναι λίγο άσχημο αυτό που λέω αλλά είναι η πραγματικότητα- που είναι ντροπή να βγάζεις CD. Ντρέπομαι να είμαι καλλιτέχνης, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο. Μερικές φορές θέλω να αλλάξω δουλειά, θέλω να γίνω μεσίτης. Ντρέπομαι να πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει, έστω και μια πιθανότητα, να κάνω την ίδια δουλειά με το Φουκουγιάμα. Δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο αλλά σου λέω. Αυτό που εκπροσωπεί ο καθένας από αυτούς τους καλλιτέχνες που βγαίνουν, με κάνει να ντρέπομαι, δε θέλω να είμαι σ’ αυτό το πράγμα. Το CD έχει γίνει μια ξεφτίλα, ντρέπομαι να βγάλω. Γιατί κάνω μια δουλειά που έχει τρομερό κόπο. Για να βγάλω ένα τραγούδι, να το ηχογραφήσω μπορεί να θέλω τρεις μήνες. Για να βρω μια ομοιοκαταληξία, μπορεί να παιδεύομαι ένα χρόνο. Και το παίρνει ο άλλος και το πετάει με μια εφημερίδα; Εχω πολύ υλικό από παραστάσεις και πολλά τραγούδια. Τελευταία έβγαλα ένα DVD και το έδωσα για διάθεση σε μια εταιρεία. Αλλά δε θέλω καν να ξέρω ότι βγήκε. Γι’ αυτό έβγαλα και DVD με δώρο εφημερίδα, για να μπορέσω να αντιστρέψω αυτό το πράγμα. Βέβαια, θα αναγκαστώ και τώρα να βγάλω ένα CD. Γιατί έχω τραγούδια που θέλω να τα κυκλοφορήσω για να τα ακούσει ο κόσμος. Αν και τα περισσότερα, τα γράφω για να τα ακούω μόνος μου.

Τελευταία ερώτηση. Τι είναι αυτό που σας δίνει μεγάλη χαρά στη ζωή σας και τι είναι αυτό που δεν το αντέχετε με τίποτα;
Μεγάλη χαρά δε μου δίνει τίποτα, για να είμαι ειλικρινής. Τώρα είναι πάρα πολλά αυτά που με τρελαίνουνε. Δεν μας φτάνει ο χρόνος να τα πούμε.

Advertisements